Zo, toe maar. Mijn laatste blogpostje dateert alweer van 16 februari, zie ik. Bijna twee maanden geleden. En dat terwijl ik in 2007 op nog gemiddeld 0,7 artikel per dag zat. What the f..k happend?

Simpel - 2008 was een jaar van ‘trial and error’, zullen we maar zeggen. Al sinds ik terugben uit Spanje, ben ik bezig mijn juiste pad te vinden en 2008 was daarbij het ‘hoogtepunt‘. Het valt soms niet mee om je eigen normen en waarden, je identiteit, je ego, je ambities en je behoeften (voor zover ze je zelf al duidelijk zijn) in lijn te brengen met de veranderde werkelijkheid.

Zeker niet als je een jaar of 18 vrij monomaan bezig bent geweest in een vakgebied waarin je ook nog eens veel te vroeg piekte - da’s voor niemand goed. Vandaar dat het besluit om eens diep te gaan graven en nieuwe piketpaaltjes in de grond te gaan zetten voor de komende jaren, erg louterend was. Alleen: ik kon daar niet ook nog eens de druk om elke dag een leuk verhaaltje te moeten filosoferen bij gebruiken - zoiets doe je toch echt in stilte (en -in dit geval- ook met de meer dan verhelderende en vooral leuke bespiegelingen van Dick aan de zijlijn).

“Het is volbracht”, zullen we maar toepasselijk zeggen op deze Paasdag. Na 3 maanden hard werken aan mezelf en aan een initiatief waar ik erg blij van werd (inzicht: je moet gewoon doen wat je goed kan), kijk ik met veel plezier en positieve energie naar de nabije toekomst.

Wellicht ook niet geheel toevallig dat er gisteren een mooi interview verscheen op Omar’s website KBIRI - ik beschouw dat verhaal maar als een mooie terugblik op én een afsluiting van Een Periode.

“De leerling ontmoet de meester pas, wanneer hij er aan toe is”.

Timing is tot nu toe, op z’n zachtst gezegd, nooit mijn sterkste punt geweest. Al sinds ik op dees’ aardkloot rondbanjer, heb ik de neiging om de wereld te overspoelen met ideeën. Gevraagd of ongevraagd. Daar kan ik ook niks aan doen, dat gebeurt nu eenmaal. Maar terugkijkend op de eerste helft van mijn leven (jaja, opa wordt al weer bijna 39!) die vooral in het teken stond van ‘te’ - te veel, te onrustig, te snel, te heftig, te hard, te graag, te gretig en te vroeg - kan ik maar één ding concluderen: je beste ideeën kunnen alleen werkelijkheid worden als sprake is van balans in jezelf. Mijn mooiste mislukking (oh nee, ‘leermoment’) wat dat betreft vind ik nog steeds The Buccaneers: hoewel tijdgeesttechnisch de actualiteit vér vooruit (het woord Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen moest nog uitgevonden worden), ging zij ten onder aan te vroeg, en aan onmacht & overmacht. (En vooruit: aan een geflipte roofkip die mij bijna letterlijk het leven kostte, maar daarover een andere keer meer, misschien). Ik schreef er hier

Ik Twitter, jij Twittert, hij Twittert, wij Twitteren, zij hebben getwittert. Iedereen doet het. Twitteren.
Obama, Maxime Verhagen, Balkenende (althans, die dacht natuurlijk: dat moet ik ook! om vervolgens geen tijd te hebben), Schwarzenegger, Yuri, Franscisco, Jeroen, Buddha (héél soms), Len, Martijn, Richard, Erwin (die introduceerde het in Nederland) en een hele stapel van mijn innovatieve, 24/7 on-line en mede-wereldverbeterende vrienden - de één intiemer dan de ander, maar toch. Niemand minder dan de Dalai Lama (in juni is-ie in Nederland!) is er sinds gisteren ook te vinden. En zelfs Wim-Lex volgt mijn update’s vanaf vandaag, begreep ik vanochtend uit een mailtje van de RVD.
Een klein jaar terug kwam ik het al tegen en maakte ik een profiel aan. Maar dat was net een beetje in de tijd dat ik ernstige community-moeheid begon te vertonen: “Nee, he, niet wéér een profiel ergens…” Eerlijk gezegd keek ik er niet veel naar. Tot een paar weken geleden, en ik er wel lol in begon te krijgen. Lol overigens, die ook nog uiterst productief is. Dankzij het feit dat inmiddels zo’n beetje alle relevante media ook via Twitter het laatste nieuws verspreiden (ze moeten wel nadat een Twitterende student als eerder dan Reuters het nieuws van de noodlanding in de Hudson wereldwijd verspreide, compleet met foto), ben je niet alleen op de hoogte wat je vrienden aan het uitvreten zijn en waar precies (of hun katten), maar ook van de hotste topics op het welk interessegebied dan ook. Het is duidelijk dat Twitter een doorslaggevende rol aan het spelen is in nieuwsgaring, nieuwsverspreiding en het verbinden van mensen en hun (gezamenlijke) interessegebieden. Killing, echt!
HP/De Tijd besteedde er opeens ook aandacht aan, een week of twee terug, en nu duiken alle media erop. Met als gevolg dat het aantal uitnodigingen en ‘followers’ opeens explodeert. Naar mijn bescheiden mening is deze real life combinatie van sms/chat/mail/mms met een ’social media-jasje’ nu al dé internetapplicatie van het jaar, en mogelijk zelfs van de komende 5 jaar. Ook in marketingtermen zie ik een veelbelovende toekomst voor merken die Twitter in gaan zetten voor ‘brand bonding’, de mogelijkheden zijn werkelijk eindeloos - iets dat ‘de markt’ inmiddels ook in de gaten heeft, getuige de geschatte waarde van het merk Twitter.
Nu de stof van de eindeloze stroom community’s, platforms, profielensites en Web 2.0 applicatie’s een beetje neergedwaald is, en er overzicht komt, is mijn keuze gemaakt. Facebook voor de internationale (privé-)contacten, Hyves voor de Hollandse (en om die jongens daar een beetje in de gaten te houden - hun I-Phone applicatie maakt het bijvoorbeeld opeens een stuk leuker en minder kinderachtig), Linked-In voor het zakelijk netwerk (topsite - ook Elsevier heeft dat nu, sinds dit weekend pas, in de gaten), Plaxo voor het adresbeheer, Ning voor een aantal (eigen) community’s en dan nog een handvol niche’s zoals Idealize en Mindz.com. Wat mij betreft gaat het nu pas écht beginnen met dat internet en de belofte van een betere wereld. Zin om me te volgen op mijn reis? Twitter dan vooral met me mee.

Een ongebruikelijke ‘move’ in de reclamewereld: aardig zijn. Maar Mischa was dan ook een ongebruikelijk talent. Ik zie hem nog binnenlopen bij ons, met een extreem dikke map. 11 jaar geleden, om precies te zijn. Ik was zelf amper droog achter mijn oren, en reeds creatief directeur van Benjamens van Doorn/Euro RSCG. Zijn vader kwam ook uit de reclame, en zijn zusje -die bij LOWE ook nog eens bij me stage liep- is inmiddels ook niet onsuccesvol. Bij TBWA, meen ik. Mischa blijkt één van die toppers die zonder arrogant of vervelend te worden, erg succesvol werd. Terecht dus dat hij in nieuwe Revue van afgelopen week in de rubriek ‘gescout’ staat en leuk dat hij mij en Onno nog even noemt. Hier het hele artikel. Go Mischa, go!

Persoonlijk heb ik me altijd verbaasd over de incorrectheid, of het gebrek aan impact, van het reguliere spreekwoord. Immers: als brutalen de halve wereld hebben, dan hebben de lafbekken nog altijd de andere helft. So: what’s the use? Vandaag werd eens te meer bewezen dat het niet zo is, en dat de brutalen, de dapperen, de durfals de hele wereld kunnen hebben. Letterlijk.
Eerst werd ik vanmiddag gebeld door zijn verbaasde (maar toch -gelukkig- ook weer niet) vader. Vervolgens stond de halve journalistieke wereld van Nederland op mijn voicemail, doorgestuurd door de zoekresultaten op Google en door Edo, aan wie ik Len nog als ‘coming man’ voorstelde tijdens Sprout’s Challenger Day. Toen ik hem even later zelf belde en hem -met onverholen trots- aan de lijn kreeg terwijl-ie bevestigde dat-ie ‘f*cking*’ echt naast Richard zat, met niks meer dan zijn paspoort, zijn MacBook en zijn euvele moed, dacht ik: ‘Yes, we can!“.

Best grappig: een oproep voor Holland Stock vanuit Duitsland. Net over de grens, dat dan weer wel Zojuist aangekomen bij goede vriend Harry om morgen zijn verjaardag te vieren - we moeten nog oppassen dat we elkaar niet te vaak gaan zien. Harry heeft samen met Willem van Wanderveen een aantal interessante initiatieven op het gebied van fotografie, beeld en beeldbankbeheer. Eén daarvan is Holland Stock: een website waar professionele (maar ook goede amateur) fotografen hun werk kunnen uploaden en te kopen kunnen aanbieden. Waar Holland Stock zich in onderscheidt van andere stockbureau’s, los van de werkelijk prachtige applicatie die ik zojuist heb mogen bewonderen, is vooral het business model. En dan met name: wat het je als verkopende fotograaf oplevert. 50%, om precies te zijn - terwijl de normale verdiensten bij andere aanbieders voor de fotograaf slechts tussen de 4 en 12% liggen. Dat wordt dus binnenlopen, als je een beetje met een camera kan omgaan. De applicatie is nu nagenoeg klaar, de puntjes worden op de i gezet. Voordat ze echt ‘on-air’ gaan, willen ze echter 25.000 beelden hebben - nu zijn het er 2.500. Denk je dat je mooie content hebt, weet je iemand die goede content heeft of vind je het leuk om het nieuws te verspreiden onder zoveel mogelijk fotografen: schroom niet. Stuur dan even een mailtje met wat voorbeelden van werk naar info@harbeeldmaker.com, of naar mij. Say cheese!

Al mijn hele leven wens ik al mijn dierbaren elke dag het beste toe: op Kerstkaarten en Gelukkig nieuwjaarsmailtjes van mijn hand is het dan ook lang en vergeefs wachten - elk jaar weer. Dit keer maak ik om moverende redenen graag een uitzondering voor één persoon: Jeroen Boschma, de man achter het briljante concept van Keesie en auteur van het boek ‘Generatie Einstein’. Afgelopen zaterdag, net terug uit Portugal, kreeg ik een Nieuwjaarsmailtje van hem. Omdat dat ook niks voor hem is, opende ik die met een meer dan gemiddelde belangstelling. Goed gegokt. Het halve uur daarna zat ik, bij gebrek aan mijn MacBook op het kleine schermpje van de I-Phone met ingehouden adem en af en toe een behoorlijke brok een boekwerk van zijn hand te lezen wat een hoop verklaarde. Het was een feest der herkenning - alleen dan zonder slingers.

Boomerang zal hem ongetwijfeld weer uitbrengen dit jaar – de inmiddels beroemde Oudejaarskaart. Zelf kies ik voor een zojuist geschoten verregend plaatje van een Portugese kapelaan die mij op de voorgevel van zijn kerkje een beter jaar wenst dan het voorgaande – althans, dat mag ik hopen. Ik prijs me gelukkig dat ik deze week op uitnodiging van dierbare vrienden Christiane en Harry ergens aan de Algarve verblijf – ook al regent het pijpestelen. Niets mooiers om 2008 op die manier te zien wegspoelen: verblijvend in het guesthouse van Harry’s buurman, omgeven door stapels boeken, tijdschriften en actielijstjes die ook dit jaar weer niet afkwamen.

Over een gebrek aan belangstelling heb ik dit jaar niet te klagen gehad – en we sluiten het jaar wat dat betreft publicitair passend af. In de laatste Emerce een interview met mij in Rebecca Rijnders’ Lunchrubriek . Ook on-line te lezen- en wel hier. Gek genoeg heeft de eindredactie besloten het woord ‘innemend’ dat origineel bij ‘authentieke persoonlijkheid’ stond te schrappen – je vraagt je dan toch af of de eindredacteur of de redacteur zelf daar het beste over kan beslissen ☺ Ook apart: hoewel ik een Web 2.0 evangelist ben en persoonlijk de uitvinding van het internet vind concurreren met die van het wiel, meent Emerce dat de bottom line van mijn verhaal is dat ‘internet niet de reddende Engel is’. Kan waarschijnlijk liggen aan het grote aantal ervaringen dat ik dit jaar had met de opvolging van externe communicatie door interne medewerkers. Ofwel: hoe Halfords en Het Postkantoor miljoenen per jaar uitgeven aan merkbouw, en dat in 3 zinnen door een met zijn verkeerde been uit bed gestapte medewerker achter de balie of de kassa door de plee gespoeld wordt. Toch maar eens dat al lang aan Sprout’s Rutger Betlem beloofde artikel over schrijven – mooi klusje voor volgend jaar.