Beregrappig.
Gisteren sprak ik met Gerard en Yvonne Baars, voormalig eigenaren van Ouwehands Dierenpark te Rhenen. Na een leven van hard werken (ik vroeg me af: zouden al die dieren je na verloop van tijd nu als ‘baasje’ gaan zien?), hebben zij in 2001 het park en alles wat erbij hoort verkocht aan ‘Telfort-en-Bakker-Bart-tycoon’ Marcel Boekhoorn. Tenminste: bijna alles wat erbij hoort.
De kroon op het levenswerk van Gerard en Yvonne, het ‘Berenbos’, werd in een stichting apart gehouden van de deal.
Gerard en Yvonne bleven nog 5 jaar afbouwen bij Ouwehands Dierenpark, alvorens zij goeddeels naar Frankrijk vertrokken.
Maar niet om stil te zitten, integendeel.
Gerard’s expertise op het gebied van dieren en hun natuurlijke biotoop, dit uiteraard in relatie tot hun verblijf in een dierentuin, schijnt uniek te zijn. Nadat door interne factoren (en mijns insziens met name politiek), zijn activiteiten voor het Berenbos bij Ouwehand moesten wijken voor andere visie’s, richtte hij zijn eigen stichting op: The International Bear Foundation.
Via die stichting zet hij zich in om beren te redden uit handen van zigeuners en malafide dierentuinen, en hun uitsterven tegen te gaan middels de aankoop van grond waarin de dieren in hun eigen leefomgeving hun eigen gangetje kunnen gaan. Ondersteund, in de gaten gehouden en gecoached door berenliefhebbers, uiteraard.
Gerard vliegt de hele wereld rond om zijn berenbossen op te zetten en in de gaten te houden: vooral Servie, Kroatie, Italie, Macedonie en Georgie hebben zijn onverdeelde aandacht.
Ze benaderden mij na het lezen van een inmiddels al weer twee jaar oud artikel in Happinez – hetzelfde artikel waarop ik een kleine 800 mails ontving van stichtingen, stichtinkjes, charitatieve instellingen en particuliere initiatieven. En van gestoorde eenzame mensen. Beide groepen gaven er in elk geval blijk van niet te kunnen lezen, en bedelden om geld. Ik ben –pak ‘m beet- een half jaar bezig geweest met uitleggen dat ik geen miljonair was, en dat eventuele toekenning van fondsen slechts mogelijk was als er winst gemaakt zou worden (en dat dat bij een start-up wel even kan duren) en dan nog: dat we niet de hele wereld konden redden. Achteraf had ik dat halve jaar beter kunnen besteden aan The Buccaneers zelf, dan aan de halers en de graaiers met de grote ego’s die de ‘maatschappelijk verantwoorde’ bedrijfstak zo kenmerken.
Goed, Gerard en Yvonne begrepen het wel en wilden eens verkennen hoe en of ik hen en The International Bear Foundation zou kunnen helpen met fondsenwerving, communicatie, netwerken en creativiteit.
Dat is niet tegen dovemansoren gezegd, hoewel ik me wel realiseerde dat dit op mijn trackrecord van goede doelen de eerste NGO was die ‘iets met dieren deed’ waar ik over ga nadenken. Althans: op Stichting Viervoeters na – maar die hebben het dan ook zelf verkloot.
Grappig genoeg kende Gerard de Oostenrijkse oprichter van die club ook (zelden heb ik zo’n onbeschofte hork meegemaakt), en hij wist en passant ook nog te melden dat de manier van Viervoeters om beren te redden nu niet bepaald de zijne was. Viervoeters geeft zigeuners namelijk 10.000 euro voor hun dansbeer – zogenaamd om hun inkomstenderving af te kopen. Zo kun je het zien, maar het is niet zo verwonderlijk dat de verkopende partij in dit geval een gat in de markt ontdekt, en daar ook naar handelt. Wat zoveel betekent als: met een hond wachten bij een berenhol tot de moeder en de jongen naar buiten komen, de moeder afschieten en de kleine beertjes opleiden tot dansbeer. Om die vervolgens twee jaar later weer voor 10 mille het stuk aan Viervoeters te verkopen. Zo blijf je lekker bezig.
Goed, laten we positief besluiten. Zodra ik de lunchplek (een aanrader, zeker met lekker weer op het terras) verliet, begon het bovenin te malen, kraken en draaien.
Een goed teken, doorgaans.
En een van de dingen waar ik aan moest denken, was het briljante filmpje van John West, van een paar jaar terug. Gelukkig kon ik het nog vinden via You Tube 
april 25th, 2007 at 5:46 pm
[…] nu eenmaal. Maar… je kan ook te ver gaan. En het te ‘obvious’ maken. Schreef ik vandeweek al over Marcel Boekhoorn, vandaag flitste hij weer voorbij. En gisteren ook. En juist dat viel me […]