Herbert van Hoogdalem | Professional Outsider

Enige maanden geleden werd mijn inmiddels al 8 jaar durende en zeer intense vriendschap met ‘gappie’ en makker in het kwaad (en tevens kwadraat) Jeroen Leinders danig op de proef gesteld. De verwijten over en weer waren niet van de lucht, en iedereen die hem en mij allebei kent -en onze heftige ‘alles-of-niets-manier-van-leven’- zal ervan kunnen getuigen dat er dan wel iets heel ergs gebeurd moet zijn.

En dat we elkaar waarschijnlijk niet alleen eerst fysiek bedreigd zullen hebben, maar dat het op voorhand niet denkbeeldig had geweest. dat we beiden reeds in gesprek waren met Joegoslavische ‘free-lancers’ - en dan heb ik het niet over copywriters of art-directors.

Viel mee. We hebben elkaar slechts 30 mails van 60 kantjes gestuurd, waarin we elkaar sloopten - er vooral voor zorgend de argumenten van de ander niet tot onszelf te laten doordringen. De reden daarvoor was dit blogpostje.

Hoewel: nee. Dat was meer de aanleiding. De echte redenen waren zoals altijd miscommunicatie, misverstanden, een verkeerd ‘verwachtingsmanagement’ en mijn -sorry dat ik leef en ben zoals ik ben- immer voorgaande vakmatige mening. Heel irritant, kan ik me voorstellen, voor mijn omgeving. Hoe diep we samen ook ooit gezonken zijn, hoezeer we elkaar op persoonlijk vlak ook altijd weer uit de put trokken: ik kan er niets aan doen om ideeen/concepten/advertenties/filmpjes altijd te beoordelen op mijn merites - no matter wie er ook achter zit. Al is het dus een van mijn beste vrienden.

Om kort te gaan: ik vond de toen gefabriceerde commercial gewoon Ka Uu Tee - op z’n Hollands gezegd, maar toch mooi Algemeen Beschaafd Afgekort Nederlands.

Later kwam ik erachter dat Jeroen destijds niet de regisseur was, maar ’slechts’ de creatief die werkte met een wellicht onhandig uitgezochte ploeg die er met zijn (lees: ‘ons’) idee vandoor ging.

Inmiddels hangen Jeroen en ik weer regelmatig in de kroeg. En ook weer om elkaars nek. Het ‘akkefietje’ is uitgepraat, en ik heb zowaar het gevoel dat het onze relatie verdiept heeft. In die kroeg en om elkaars nek komen de mooiste en meest filosofische onderwerpen aan bod. Vaak bekeken door de ogen van twee ‘outsiders’, hun hele leven al niet begrepen, altijd wars en dwars, maar op de een of andere manier toch altijd succesvol.

Laatst durfde Jeroen het zelfs aan om weer gewag te maken van -maar liefst- 4 nieuwe commercials die hij had bedacht, en niet alleen ging produceren, maar ook ging regisseren. En 1 daarvan was zelfs voor Hypolife, de klant waar onze 8 jaar Lief & Leed bijna op strandde.

Auw. Ai.

We waren net weer vrienden.

Ik hoorde de ideeen aan, en moest toegeven: niet slecht. Maar ja: de uitvoering, he? Ideeen zijn leuk, maar die kan iedereen verzinnen. Zorg er maar eens voor dat er niemand met je idee wegloopt, met name niet in een productiecrew van 40 man/vrouw en gemiddeld 4 externe en daarmee eigenbelanghebbende bedrijven.

Vorige week kwam-ie, hoor. De mail. Heel kort: “zie (ingecopieerd linkje) youtube. Groet, J”.
Gedurfd. Stoer.

Ik zag hem en moest eerlijk bekennen: verdomd goed gedaan, gegeven de omstandigheden en het beperkte budget. Het idee komt er goed en strak uit, en is leuk. En duidelijk. De casting van de hoofdrolspeler is erg goed. De edit -voor Jeroen’s doen- mooi ontdaan van overbodige franje.

Tuurlijk: paar puntjes heb ik altijd wel. Maar niet genoeg om die hier openlijk te bespreken, en daarmee onze vriendschap weer op het spel te zetten. Daar vind ik de film te goed voor (een dikke 8, ipv de vorige zware onvoldoende), en daarvoor hou ik teveel van Jeroen.

Toen Jeroen me die mail stuurde, nam-ie een groot risico. Hij wist natuurlijk dat ik er weer over zou gaan schrijven. En dat vind ik best stoer.

Bij deze, Jeroen. Goed werk. Ga zo door. En moge deze film weer voor behoorlijk wat publiciteit gaan zorgen.
Je hebt onze ruzie van destijds in mijn ogen verzilverd, en een gouden randje gegeven.

Ondertussen stond ik gisteren, natuurlijk weer veel te onvoorbereid en hopend op mijn ‘brille’ die me ‘a l’improviste’ nog nooit in de steek gelaten heeft, maar waar je met de afgelopen 2 jaren die ik meemaakte af en toe terecht best wat onzeker over mag zijn, op een op het laatste moment geregelde filmset. Met een op het laatste moment geregelde visagiste,op het laatste moment geregelde acteurs, op het laatste moment vergeten auto’s, pakjes en alle andere 100 belangrijke zaken.

Nicolette schrijft er hier en hier en hier en hier en hier op de voor haar inmiddels zo bekende wijze over. Zelf maakte ik er hier ooit een keer gewag van, trouwens.

Alles kwam goed. Natuurlijk. En eigenlijk had ik de dag van mijn leven. Heerlijk creatief bezig zijn, de lakens uitdelen, de leiding hebben en er toch een ‘team-effort’ van weten te maken.

Om eerlijk te zijn, denk ik dat het een van de 10 beste commercials gaat worden, die ik de afgelopen jaren heb gemaakt. Tegen alle verwachtingen in, en tot mijn eigen verrassing.

Nog niet te vroeg juichen - maandag gaan we de edit pas doen. En daar gaat het om.

Jeroen: via www.wordpress.com heb je binnen 1 minuut een weblog geregeld. Gratis. Dat kan zelfs jij.
Dinsdag stuur ik het resultaat - al scheitend in mijn broek- als eerste naar jou.

Ik lees graag wat je ervan vind.

PS: Jeroen was ook de man die ooit aan de basis stond van mijn eerste Leeuw in Cannes. Voor Amnesty. Waar we beiden, onbezoldigd en vol vuur, 5 jaar gratis voor gewerkt hebben. Hier komt-ie:

This entry was posted on zaterdag, november 24th, 2007 at 8:46 pm and is filed under Internet, Personal, Advertising, Creativity, ADHD, Amsterdam, Reclame, Inspiratie, Innovatie, Bizar, Netwerken, Professional Outsiders, Duurzaam, Promoten, Johny the Selfkicker, Portfolio, Anecdotes, Talent, Helden. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.