Te veel eer.
Gisteren kwam ik erachter dat ik niet alleen Kries Sommers heb overgehaald om te gaan bloggen, maar dat Yuri Vriesema, de toekomst van de Poezie, ook stilletjes is gaan schrijven. En hoe.
We hebben elkaar ooit ontmoet toen-ie een voor minder getalenteerde mensen fatale opmerking maakte over mijn pinkring, toen ik via het keyboard van mijn Apple en mijn 10 vingers waarvan de meest rechter vaker wel dan niet geringd is, ergens een tekst voor aan het componeren was - en derhalve niet gestoord wilde worden.
Het was slechts een cynische poging om in contact te komen, bleek net op tijd, voordat mijn geringde hand met kracht op zijn neusbotje zou landen. Inmiddels is er sprake van vriendschap en gedeelde ‘zaken’, niet alleen prive, maar ook werktechnisch.
Yuri is inmiddels copywriter bij XXS - voorwaar een mooie opmaat naar Grotere Stappen, waarbij ik er in elk geval voor zal waken dat zijn poezie debuut niet in het gedrang zal komen.
Maar wat hij me nu flikt, zonder enige vorm van overleg, dat gaat te ver. Yuri, je weet toch dat ik niks heb met belangstelling?
En oh ja, ik heb je petje nog 
maart 17th, 2008 at 8:54 am
Herbert, hoe was het nou in het klooster? Is toch een aardig contrast jij en een klooster.