Herbert van Hoogdalem | Professional Outsider

Zal je net zien: ben ik ‘Lifehack’-technisch zo’n beetje net op orde en ingericht met Mac, I-phone, Twitter, Calgoo, Things, Mail, RSS, I-Google, Plaxo Pulse en nog een handje vol hard- en software om mijn leven zo efficient mogelijk te leiden, grijpt het fucking stroomduiveltje in.

Picture this. Het hele Paasweekend uitgetrokken om achterstallig tekstwerk te verwerken, actielijstjes aangelegd, research gedaan, mapjes met belangrijke informatie gemaakt, geeft de Mac op vrijdagavond de geest. Uitgeputte batterij. De vierde keer alweer, bij de derde MacBook. Heb ik weer.

Maar eigenlijk mag ik niet zeuren. Want de Lifehacker ‘avant-la-lettre’, Benedictus (nee, niet de huidige Paus, da’s een nog in de Middeleeuwen levende despoot die nog steeds condoomgebruik verbiedt en ‘toevallig’ vandaag als PR stuntje een moslim doopte), moest het in zijn tijd stellen met dag- of kaarslicht, en bij mijn weten hadden ze toen ook nog geen lucifers. Wat perkament en inkt van een ganzeveer, stel ik me zo voor. Maar ook daarmee kun je blijkbaar geschiedenis schrijven. En hoe.

Ok, to the point: al een tijdje volg ik via mijn trusted network wat Martijn, Sanne, Lykle, Sanne, Frank, Taco en nog een aantal andere nieuwlichters met het begrip ‘lifehacking‘ aan het doen zijn. Had ik aanvankelijk ook mijn twijfels, ik ben om.

Een van mijn favoriete sites, die ik geen dag oversla, is www.lifehacking.nl. De ‘tips & tricks’ om zoveel mogelijk gedaan te krijgen door zo weinig mogelijk (zelf) te doen, worden tegenwoordig zelfs al via Nu.nl aangeboden. Er is sinds kort ook zelfs een heuse Life Hacking Academy en de spreekbeurten en aanvragen daarvoor van niet de minste partijen stapelen zich op.

Twee weken terug, in het klooster, ontdekte ik dat Life Hacking al 1500 jaar geleden -waarschijnlijk onbewust en onbedoeld- geintroduceerd werd door de monnik Benedictus, en vooral door zijn ‘Regel‘. Op zoek naar rust, contemplatie en concentratie, werd ik bij binnenkomst door gastenpater Marc naar mijn tijdelijke cel begeleid, alwaar ik een gestencild programmaboekje zal liggen met ‘de dagorde’, op wat die komende week mijn werktafel zou worden.

“Holy fuck”, dacht ik. Gelukkig binnensmonds. Wat een verplichtingen! En wat een achterlijke tijden! 05.00 dagopening, 6.30 zingen, 7.45 weer naar de kerk, 09.30 Heilige Mis, 12.00 Noon in de kerk, aansluitend lunch, 14.00 weer naar de kerk, 17.00 Vespers, 19.00 weer naar de kerk, 19.30 eten, 20.30 dagsluiting in de kerk en opvolgend je cel in, je bek houden en het licht uit.

Slik. 10 strakke verplichtingen - op tijden die ik nooit zelf zou uitkiezen. Hoe kom je dan nog aan contemplatie toe? Laat staan aan je actielijst: ‘achterstallig tekstwerk’? En dan dat zinnetje, dat me aanstaarde: ‘u hoeft zich tot niets verplicht te voelen, maar meedoen met de dagorde wordt erg op prijs gesteld’. Jaja, da’s dan duidelijk.

Nu ja. Er waren toch geen kroegen, avondwinkels, internetaansluitingen, Wifi-verbindingen, zinloze feestjes, hippe openingen, belangrijke recepties of niet-kunnen-wachtende-afspraken waarachter aangejaagd hoefde te worden, dus als ik er toch was, kon ik net zo goed meedoen. En het boekje “Een levensregel voor beginners” – Benedictijnze spiritualiteit voor het dagelijks leven, van Wil Derkse dat heel slim naast de gestencilde dagorde lag, hielp ook mee, moet ik zeggen. Het werd -in tegenstelling tot de mijzelf opgelegde literatuurlijst van meegebracht drukinkt - het eerste boek dat ik die nacht in ruk uitlas.

En ik moet zeggen… Het was een oase, die week. Het heeft een verpletterende indruk op me gemaakt, om meerdere redenen - hele persoonlijke ook. Maar een van de mooiste ontdekkingen was het het nut van dat strakke ritme. Want wat blijkt? Juist door de regelmaat van onderbrekingen, waar je je onbewust op in gaat stellen, krijg je in 1 dag veel meer gedaan!

Een of twee uur ‘op’ (werken, schrijven, plannen, afmaken, actielijsten afwerken) en een half of een uur ‘af’ (bidden, God’s lof bezingen of voor anders gelovende rakkers en niet geinstitutionalideerde vrijdenkers als ik, gewoon ‘meditatief’ zijn of je vergapen aan de rituelen in een overigens verrassend moderne en tijdloze architectuur) is een perfect ritme om juist wel geconcentreerd en gefocussed je taken en to-do lijstjes af te werken. Wat een inzicht!

‘t Is bijna jammer dat dit soort verblijven en kansen recently ook ontdekt zijn door de rest van het bedrijfsleven: MKB of CEO op hoog niveau: zelfs Jan Marijnnissen schijnt zich met enige regelmaat terug te trekken in een kloostertuin - nog even en we kunnen via OAD, KRAS of Holland International allemaal een weekje ‘all inclusive’ boeken met zo’n plastic armbandje- naar draagkracht, dat dan weer wel.

Uiteraard heb ik -dwangmatig als ik nu eenmaal ben, dat ramt zelfs een weekje retraite binnen ’s Neerlands strengste kloostermuren er niet uit- de rest van het jaar om de 8 weken alvast een plekje geclaimed. Waarschijnlijk onbewust aanvoelend dat het vasthouden van dat ritme in de ratrace die mijn leven heet, een onwaarschijnlijk zware opgave zou worden. Ik doe mijn best, maar daar is het dan ook mee gezegd.

Toch heeft ook Benedictus’ Regel in die zin mijn ogen geopend: het hoeft niet allemaal van de ene op de andere dag. 38 jaar verkeerd aangeleerde gewoontes mogen er best een paar jaar over doen om te veranderen en ten goede te keren.

Twee ‘verloren’ dagen door stroom- en Apple-gebrek hebben derhalve ook zo hun redenen gehad. En toen ik vanmiddag (ja, toen pas) op het lumineuze idee kwam om een volle Mac-batterij te lenen van goede vriend (en toch Jehova getuige) Johan van de Outenaar, had ik maar zin in 1 ding. Dit stukje tikken.

“Onze Vader in de Hemel,
Dat dit de aftrap mag zijn voor heel veel schrijfwerk morgen”.

Amen.

This entry was posted on zondag, maart 23rd, 2008 at 11:09 pm and is filed under Internet, Personal, Creativity, ADHD, Opinie, Inspiratie, Innovatie, Schrijven, Bizar, Life hacking, Professional Outsiders, Duurzaam, Jaloersmakend goed, Promoten, Johny the Selfkicker, Anecdotes, Helden. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.