Herbert van Hoogdalem | Professional Outsider

Jaja, I know. Is al weer tijdje terug. Drukte op de zaak, drukte met verhuizen, drukte met de dagelijks groeiende lijst van leuke en nog uit te werken blogonderwerpen, kortom: drukte in het hoofd.

En: drukte met optreden.

Persoonlijk vind ik het een van de leukste dingen aan mijn vak, aan mijn beroep, aan mijn zijn en aan mijn bestaan. Rondreizen, speechen, workshops geven, Keynotes maken, spreekbeurten voorbereiden, ondernemers tot hun eigen verbazing ‘out-of-the-box’ laten denken, creatief motiveren, inspireren en zoeken naar aanstormend talent.

Vrijdagmiddag was ik op uitnodiging van Victor jurerend aanwezig bij de Creatieve Marktplaats van de Stripdagen in Haarlem, en vandaag (het is nu maandagavond, Nederland heeft net 2-0 gescoord tegen Italie) kom ik zojuist –moe maar voldaan, zoals dat dan heet- terug van een geweldige dag op Landgoed Wolfslaar bij Breda, waar ik een gelegenheidsclub van zelfstandige en onafhankelijke opticiens verenigd onder de veelzeggende naam Eyedeals, dankzij Daniel Hoopman, de zin van een communicatieplan mocht bijbrengen -in mijn tegendraadse geval betekent dat natuurlijk: de onzin van een communicatieplan.

(Bovenstaande alinea teruglezend, maak ik me opeens sterk dat het de langste zin is die ik ooit geschreven heb).

Omdat ik zelfs in drukte tijden nu eenmaal niks half kan doen (‘intens’ is nog steeds mijn middle name), kostten de afgelopen dagen me wat meer energie dan normaal. Maar per saldo heb ik zulke geweldige dingen meegemaakt, zulke leuke ideeen zien ontstaan, zulke interessante mensen ontmoet en zo’n potentieel aan nog onontdekt talent gespot, dat ik niet anders kan dan dat al stuiterend van enthousiasme met jullie delen.

Laten we beginnen bij de Stripdagen in Haarlem, en dan met name de ontmoeting in ‘Zang en Vriendschap’, waar de organisatie van de Stripdagen een poging deed de reclamewereld te mengen met die van de strip. Enigszins verwachtingsloos toog ik erheen.

Toch ook een zenuwachtige kriebel in de onderbuik. Niet in de laatste plaats omdat Reclamegrootheid Paul Mertz daar zou spreken, en ik hem nog nooit in levende lijve ontmoet had. Topschrijver. Goeie spreker. Smaakvol liefhebber (en naar ik vermoed ook uitoefenaar) van design, kunst, tekst en illustratie. Mooi staccato. Goed gestaafde beweringen en kritische maar positieve observaties van een man die zijn Klassieken kent. En er voor mij toe behoort.

Jammer dat ik niet de kans kreeg hem de hand te schudden: er werd direct gemixed, ‘gemingeld’ en gematched tussen zogeheten ‘kenners’ en de Angry Young Men/Women die begeisterd en vastbesloten op zoek zijn naar een podium voor hun kunnen – of dat nu de Strip is of de Reclame. Heerlijk om die gedrevenheid te zien. En mijn recentelijk afnemende geloof in de mentaliteit van de jeugd van tegenwoordig dubbel en dwars geloochenstraft te zien.

De voorlopige score: 4 afspraken voor offertes voor een bijzonder boekje waar we mee bezig zijn voor about:blank, 1 afspraak voor een mogelijke vervulling van onze al veel te lang openstaande vacature en een stuk of 8, 9 nu al volwassen genoeg gegroeide talenten om ze uit te nodigen voor het netwerk van Professional Outsiders. Ik voelde me een rijk man.

Vandaag werd dat gevoel nog eens dunnetjes bevestigd, in de lieflijke omgeving van Breda/Oosterhout. Om te beginnen: een groot compliment voor het bedienend personeel van loverrijk Landgoed Wolfslaar.

Ik kom veel in zaaltjes, op ‘heide-locaties’ en in auditoriums (of is het het ‘auditoria’?). Maar de servicegerichtheid, de attentheid, de rust en de oplettendheid van deze witte brigade is voor mij nu al legendarisch. Ter illustratie: als fervent Mac’er had ik mijn Keynote natuurlijk gemaakt in Keynote. En uiteraard nog weer eens flink aangepast de nacht voorafgaand aan het optreden, welke ik doorbracht in Tullip In in Oosterhout (jongens: prima geslapen. Maar geef voortaan even een bevestiging van een reservering, zeker als clienten ’s nachts om 01.00 uur aan dreigen te komen en dat ook vantevoren keurig melden. Communicatie kan zo simpel zijn – daar hoef je echt geen miljoenen voor in massacampagnes te steken, het begint bij 1-op-1 klantcontact en attentie).

Mezelf geheel in stijl en conform mijn reputatie slechts een stief half uurtje verslapend (en daarmee Daniel de stuipen op het zekerheidszoekende lijf jagend), kwam ik derhalve strak genoeg op tijd aan bij de locatie om de apparatuur met nog een uitloopje van 10 minuten te kunnen testen. Da’s krap, kan ik jullie melden.

Groot was de schrik dan ook, toen bleek dat ik het verkeerde ‘tussenstukkabeltje’ voor de nimmer werkende verbinding tussen een Mac en een beamer bij me had. Echter: 1 x een paniekerige vraag aan een rondlopende secondant, 1 geruststellend telefoontje zijnerzijds en een –zoals beloofd- binnen een kwartier geleverde kabel verder, konden we van start. Waar vind je dat nog, tegenwoordig? Hulde.

Als zoon van een winkelier, een middenstander, een ‘kleine zelfstandige’, ja: nog net geen kruidenier (hij was drogist), wist ik me uiteraard 200% in de 25 verzamelde winkeliers in te leven, en mag ik wel spreken van een geslaagde speech (slechts 3 x hoorbaar gestotterd).

Het leukste deel vond ik de workshops, waar je het niet meer kunt hebben van je babbel, je trackrecord of je strak vormgegeven Keynote presentatie, maar (inter)actief aan de slag gaat met de deelnemers en je boute beweringen in de praktijk brengt: ook zij zijn net zo creatief als ik.

Van de 5 fictieve cases die ik bedacht en voorbereid had, licht ik er graag even 2 uit.

Opdracht 3: “De consument in opstand tegen prijsverschillen”

Probleem:

De NS heeft al heel lang last van de reizigersbelangenorganisatie ‘ROVER’. Ergens onderweg in een intercity heeft een of andere onverlaat (waarschijnlijk ooit ontslagen bij Pearle omdat-ie met z’n handen in de kas zat) nu uit wraak de organisatie ‘GRAAIER’ bedacht. ‘GRAAIER’ voert een heftig offensief tegen de ondoorzichtige prijspolitiek in de hele optiekbranche. Verhalen als “dat een bril en een montuur gemiddeld 6 x over de kop gaan”, of dat “als je echt rijk wilt worden, dan moet je opticien worden” beginnen een eigen leven te leiden, en worden in rap tempo opgepikt door de consument en de pers. “GRAAIER” doet het slim en gebruikt met name on-line communicatie en vooral: social software op het internet. Op Facebook, Hyves en nog een handvol netwerksites barst het opeens van de actievoerenden en GRAAIER komt over een maand zelfs met een eigen community: www.zijnweblindofzo.nl.

Opdracht:
“Bedenk een idee/plan/concept/campagne/oplossing waardoor GRAAIER de wind uit de zeilen genomen wordt en het imago van de optiekbranche niet alleen verbeterd, maar zelfs aan de hand van de oplossing beter wordt dan ooit tevoren”.

Doelstelling:
“GRAAIER kaltstellen. Imago branche oppoetsen (waren we toch wel aan toe). Brillen en monturen zelfs nog duurder kunnen verkopen dan daarvoor”.

(Financiele) middelen:
“3 miljoen euro voor de rest van 2008. Zonodig lappen we allemaal nog wat bij”.

Opdracht 4: “Oh, shit: daar komen de Chinezen!”

Probleem:
Shit, we hadden heel lang gehoopt dat-ie het niet door zou hebben. Maar nu toch. Grote paniek! Marc Schroder (Tango, RouteMobiel) heeft nadat-ie de grote benzinemaatschappijen het erg lasting maakte en de ANWB zo’n beetje eigenhandig de nek om heeft gedraaid, zijn pijlen nu gericht op de optiekbranche. Hij ruikt een kans in een branche waarin verdeeldheid heerst en waarin een echte prijsvechter (dus geen Specsavers) in een klap een heel groot deel van de markt kan pakken – om nooit meer terug te geven. Helaas doet-ie het niet alleen. Een Chinese miljardair (groot geworden in de militaire lenzenindustrie) steekt er 2 miljard in. Richard Branson, altijd in voor een geintje, gooit er ook een half miljoen tegenaan en heeft wat vrienden uit Dubai bereid gevonden om ook 1 miljard te schokken. Met een oorlogskas van 3,5 miljard zullen binnen nu en eind 2009 maar liefst 500 conceptstores in Europa worden geopend. Omdat Armani ook handel ruikt, wordt dat een soort Easyjet voor de optiekbranche. Mensen nemen een abonnement voor 150 euro per jaar en krijgen 3 x per jaar de nieuwste bril volgens de laatste mode. De keten maakt heel goed gebruik van internet en community’s en zal ongetwijfeld binnen nu en 3 jaar 75% van de markt in handen hebben. Een ramp.

Opdracht:
“Bedenk iets! Doe iets! Verenig je! Stop Marc en consorten, want daar gaat ons pensioen”.

Doelstelling:
“Alles om deze club te stoppen”.

(Financiele) middelen:
“Taakstellend budget” (hoewel er nog geen euro op welke rekening dan ook staat).

De oplossingen en ideeen vlogen me om de oren. Toch altijd mooi om te zien dat werken met ondernemers of ondernemende mensen, veel meer oplevert dan de gemiddelde workshop waar door hun werkgever gedwongen naar toe gestuurde loonslaven al gapend en verplicht hun aantekeningen maken.

Ondernemers moeten wel.
Ze kunnen niet anders.

Of je nu een optiekzaak hebt. Of af en toe moet optreden.

This entry was posted on maandag, juni 9th, 2008 at 11:10 pm and is filed under Uncategorized, Internet, Personal, Advertising, Creativity, Events, ADHD, Reclame, Opinie, Inspiratie, Innovatie, Schrijven, Ondernemen, Netwerken, Professional Outsiders, Jaloersmakend goed, Promoten, Johny the Selfkicker, Anecdotes, Talent, Helden, about:blank, avontuur. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.