Herbert van Hoogdalem | Professional Outsider

Gelukkig heb ik nog genoeg last van zelfspot om niet te zien dat een kat is er niks bij is. Bij mij dan.

Vandaar even de gevleugelde uitspraak van grote mede-cynicus en helaas te vroeg overleden kleurrijke held Gert Jan Droge als kopje boven dit artikel, dat -geheel in de lijn der verwachtingen- natuurlijk alweer veel te lang op zich heeft laten wachten.

(Saillant detail: naar aanleiding van bovenstaand coverartikel in Marketing Tribune van afgelopen maand, stromen de interview- en spreekbeurtaanvragen weer binnen. Een van de leukste daartussen: het op uitnodiging van Lidewij Edelkoort openen van de 4e editie van het congres Design Minds 2008 op 22 en 23 oktober a.s. bij de Design Academy Eindhoven, met als onderwerp mijn vlak voor die tijd verschijnende boek ‘Het Grote Geheim van Creativiteit - 100 gouden regels in een wereld waarin geen wetten gelden’. Medesprekers: Christina Morozzi, Erik Kessels, Margareta van den Bosch (Hennes & Mauritz), Monika Mulder (o.a. Ikea), Axel Enthoven (TGV, head of mobility academie), Maarten Königs (public space identity), Oscar Pena (creative director Philips Design) en -”Hallo, daar is-ie weer!”- Jan des Bouvrie.)

Toch grappig hoe dat werkt, PR. Hield ik me de afgelopen twee jaar express een beetje gedeisd en was ik er niet rouwig om om onder de radar door te vliegen onder het mom: “eerst maar weer eens wat presteren, daarna kan ik altijd nog weer een grote muil opzetten”, ineens sta ik weer op de kaart. Boem!

Uiteraard als ‘reclameman met de meeste Rock & Roll van het vak’, maar ja: je moet wat als koppenschrijver. Gelukkig is het verhaal inhoudelijk zo sterk dat ik niet ontevreden ben over het eindresultaat. Als ‘reaguurder’ op ADCN-voorzitter Peter van Zijp’s huilerige speech over het zogenaamde ‘gebrek aan echte creatieven in dit vak’, vond ik onbedoeld mooi een podium om niet alleen zijn klaagzang onderuit te schoffelen, maar ook mezelf te herpositioneren en daarmee hopelijk mijn oude imago van me af te schudden. Niks Rock & Roll, gewoon keihard werken en weten waar je mee bezig bent. En vooral: weten waar we over 10 jaar mee bezig zullen zijn.

Zulk soort dingen kunnen trouwens ook heel goed mis gaan. Geloof me.

Mijn eerste interview ooit, ik was begin 20 en had per ongeluk mijn eerste Lamp op zak. Ik kwam natuurlijk net kijken en vond het dus reuze interessant dat journalist (en romancier) Fabian Takx van Credits druk zat te pennen. En zelfs op tape zat op te nemen. Beetje dom alleen dat ik en mijn toenmalige maat Lukas van der Ven nog niet doorhadden dat alles wat je zegt ook tegen je gebruikt kan worden. Dus ook alles wat je zegt met een paar biertjes op, in de roes van je eerste interview ooit als net ontdekte ‘angry young men’.

Fabian kweet zich meer dan goed van zijn taak. Met als gevolg dat wij bij het uitkomen van het blad de volgende ochtend keurig een envelop op ons bureau vonden met daarin -ook onze eerste- ontslagbrief. Gelukkig was die envelop de inzet van een politiek steekspel tussen onze twee Creatief Directeuren, destijds. En mochten we twee dagen later, beschaamd en een stukje wijzer, weer beginnen.

Mijn laatste interview voor deze, een jaar of 3 terug, had weer heel andere gevolgen. Net terug uit Barcelona begon ik The Buccaneers, een reclamebureau waarvan de winst bedoeld was voor het goede doel. Nog steeds een goed idee, me dunkt, en destijds deed het ook behoorlijk wat stof opwaaien in de media. Hoogtepunt: een interview in Happinez. Ik werd nog net niet afgeschilderd als filantroop, maar blijkbaar hebben de lezertjes van Happinez een hele andere kijk op zaken - letterlijk. Was ik nog bezig financiering te zoeken om het bureau zelf eens op te zetten (om te beginnen), de doelgroep van dit Hallelujah- & Hossanablad percipieerde blijkbaar de woorden ‘reclame’ en ‘goede doel’ op een al te positieve manier, en gingen er voetstoots vanuit dat ik meermalem miljonair moest zijn en niet wist wat ik met mijn geld aanmoest. Het gevolg: niet minder dan 700 mailtjes van de meest vreemde en bizarre figuren, instanties, initiatieven en organisaties die allemaal om geld verlegen zaten. En ik, zei de gek, was nog zo sociaal om ze ook alle 700 evenveel aandacht te schenken en netjes te beantwoorden - tijd om The Buccaneers goed op de rit te krijgen, was er niet meer.

Enfin, maar zien waar dit nu allemaal toe leidt. Tot nu toe mag ik niet klagen. Genietend van een ‘vakantie’ met zoonlief in het lieflijke Wijk aan Zee en voorgoed Amsterdam en haar verlokkingen achter me gelaten, schrijf ik mijn vingers blauw om mijn boek op tijd af te hebben.

En er een nieuwsbrief uit te gooien aan mijn netwerk - heb al weer veel te lang niets van mij laten horen. Op mijn weblog, dan.

Creatieven en deadlines: een ultieme combinatie.

(Voor de liefhebber: hier de volledige tekst van het artikel).
Interview Marketing Tribune juni 2008

This entry was posted on dinsdag, juli 8th, 2008 at 4:48 pm and is filed under Uncategorized, Internet, Personal, Advertising, Creativity, Events, Amsterdam, Reclame, Opinie, Inspiratie, Innovatie, Schrijven, Bizar, Netwerken, Promoten, Johny the Selfkicker, Het moet niet gekker worden, Anecdotes, Helden, Opletten geblazen!. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.