“Nothing’s changed, really”.
Het aftellen is begonnen. De dag dat ik met een gerust gemoed dit stupide land voorgoed kan en zal verlaten, vier ik met een mooie magnumfles Chivas Regal - die gaat waarschijnlijk al toasted en proostend op, ergens tussen de douane en de gate, gok ik zomaar.
Waar dit Godenvocht ondanks hun eens zo briljante pay-off ‘Nothing’s changed, really‘ gek genoeg blijk geeft van een behoorlijke dosis manische merkendepressiviteit, blijft in Nederland gelukkig alles bij het oude.
Stakende buschauffeurs krijgen hun zin, langzaam rijdende vrachtwagenchauffeurs ook, en de man in de straat (in z’n Daihatsu, Seat, Opel of Passat) mag het betalen. En die moet ook wel. Staken heeft geen zin (er is in brancheverband geen collectief belang), en langzamer rijden helpt ook al niet. Dan kom je namelijk te laat op de zaak. Ben je straks je baan nog kwijt omdat je het niet eens bent met regeringsbeleid en de daaraan gekoppelde diefstal van je centen - en dat kan natuurlijk niet.
Komt men echter in opstand? Driewerf neen. Ondanks dat zelfs de linkse intelligentia zich nu begint te roeren en begint te morren, waait ook deze storm van verontwaardiging wel weer over -gelijk een typisch Nederlands lagedrukgebied- zodra onze jongens straks weer presteren in China. Of uiteengerukt worden door een bermbom in Afghanistan. (Opvallend nieuw woord, trouwens, dat bermbom. Ik dacht altijd altijd dat het ‘mijn’ genoemd werd).
Maar het kan nog gekker.
Hebben we de affaire Oltmans als land al een keer moeten doorstaan, nu is er een vergelijkbaar akkefietje. Klokkenluider Fred Spijkers wacht al jaren te lang op zijn zeer zuurverdiende 1.6 miljoen euro, hem terecht toegewezen door de rechterlijke macht. Ondanks dat de rechter bepaalde dat dat geld belastingvrij moest worden uitgekeerd, speelt er zich een ongetwijfeld door de Haagse lobby geregisseerd gevecht af over een toch opgelegde belastingaanslag van niet minder dan 1 miljoen (!) euro.
Vorige week was het weer even in het nieuws. Komt natuurlijk ook door het net verschenen boek, maar misschien nog wel meer door de kapitale blunder die het gelegenheidsduo Spic & Span (lees: Balkenende en Hirsch Ballin) beging, door mr Pieter van Vollenhoven de mond te snoeren die zo vriendelijk was zich op te werpen als mediator om dit irritante geval van burgertje pesten eens op te lossen.
Pieter’s inzet wordt verre van gewaardeerd. Dat zou de zaak alleen maar kunnen bespoedigen, natuurlijk. En dat is niet de bedoeling. Stel je voor dat-ie net zoals bij het onderzoek naar de Schipholbrand de onderste steen boven zou halen en de overheid weer van falen zou beschuldigen. Dat kan natuurlijk niet.
Geheel in de lijn der verwachtingen wordt zo’n man dus ook maar monddood gemaakt. En laten we -zoals Geen Stijl terecht signaleerde- dit land de komende twee weken reageren door een katholieke misdienaar van ons aller Hogepriester Jan Peter. De man overigens, die ooit moest aftreden wegens de IRT-affaire. Dikke kans dat illustrerend Nederland die weken ook de pen neerlegd en met zomerreces gaat.
Ter inspiratie nog even een leuke illustratie die laatst opdook in mijn mailbox. Voor de goede orde even de kleine lettertjes:
Onderstaande afbeelding heeft niets te maken met bovenstaande tekst. Mocht de suggestie ontstaan dat bijgaande fotocollage een relatie insinueert tussen twee stromingen (het katholiscisme en het nazisme), dan berust dat slechts op toeval. Schrijver dezes is niet verantwoordelijk voor welke perceptie van wie dan ook en behoudt zich uitdrukkelijk het recht voor toevallige plaatjes bij toevallige tekstjes te plaatsen.
(Zo. Hoef ik voor mijn vakantie deze laatste week ook niet bang meer te zijn).
