Herbert van Hoogdalem | Professional Outsider

“De leerling ontmoet de meester pas, wanneer hij er aan toe is”.

Timing is tot nu toe, op z’n zachtst gezegd, nooit mijn sterkste punt geweest. Al sinds ik op dees’ aardkloot rondbanjer, heb ik de neiging om de wereld te overspoelen met ideeën. Gevraagd of ongevraagd. Daar kan ik ook niks aan doen, dat gebeurt nu eenmaal. Maar terugkijkend op de eerste helft van mijn leven (jaja, opa wordt al weer bijna 39!) die vooral in het teken stond van ‘te’ - te veel, te onrustig, te snel, te heftig, te hard, te graag, te gretig en te vroeg - kan ik maar één ding concluderen: je beste ideeën kunnen alleen werkelijkheid worden als sprake is van balans in jezelf. Mijn mooiste mislukking (oh nee, ‘leermoment’) wat dat betreft vind ik nog steeds The Buccaneers: hoewel tijdgeesttechnisch de actualiteit vér vooruit (het woord Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen moest nog uitgevonden worden), ging zij ten onder aan te vroeg, en aan onmacht & overmacht. (En vooruit: aan een geflipte roofkip die mij bijna letterlijk het leven kostte, maar daarover een andere keer meer, misschien). Ik schreef er hier laatst ook wel een grappig stukje over.

Vorig jaar mocht ik nog wel nauw betrokken zijn bij ASN Bank’s prachtige platform Voor De Wereld van Morgen, maar eerlijk gezegd had ik daar liever met de voor mij te doen gebruikelijke 200% inzet aan gewerkt, dan de 90% die ik nu kon leveren. Gelukkig is er nog hoop. Sinds ik op een andere manier naar de dingen kijk, er anders mee omga en vooral beter bedenk wat ik wel en wat ik vooral niet meer wil (laat Dick het maar niet horen), komen er weer allerlei mooie initiatieven op mijn pad waar mijn persoonlijke leven de afgelopen jaren even niet aan toe was.

Zo duurde het maar liefst twee jaar (!) voordat het Noor Bongers en mij lukte om eindelijk dat kopje koffie eens te drinken, en de afspraak door te kunnen laten gaan. Wat volgde was een bijzondere en inspirerende ontmoeting, waarbij bleek dat ik pas nú echt van waarde kan zijn voor haar in potentie wereldveroverende netwerk Great Place to Live. Great Place to Live bestaat dit jaar 3 jaar, en is haar identiteit aan het herdefiniëren, haar doelen aan het herijken. Op dinsdag 24 februari a.s. is er in Seats2Meet (hou die plek en vooral het bijbehorende Mindz.com in de gaten) een feestje en een bijeenkomst van oude en nieuwe GPTL-pioniers om te bekijken hoe de toekomst opnieuw kan worden vormgegeven - ook die van GPTL zelf. Wie wil en zich aangesproken voelt, is hierbij van harte uitgenodigd.

Twee jaar lijkt lang, maar het record ‘proberen een afspraak met Herbert te krijgen’, is nog steeds in handen van Simone Kuiter (en hier nog wat Google resultaten). Drie jaar lang hebben we het geprobeerd, en afgelopen woensdag was het zo ver. Simone besloot 4 en half jaar terug haar ‘gesettelde’ bestaan rigoreus op te geven en tegen de keer en de destijds nog heersende graaicultuur in sociaal te gaan ondernemen en richtte FLAG op - met als grootste kapitaal en investering: Liefde. Best heftig. Best knap. Best gedurfd. Ook Simone en haar FLAG bevinden zich in een transitiefase, waarbij ik vermoed dat ik waarde kan leveren die de afgelopen 3 jaar niet mogelijk was. Spannend.

Nog meer?

Ja, tuurlijk! Wat te denken van goede vriendin Nicolette Mak, die van het weekend weer eens op de mail langs kwam. Nicolette is ook door een een interessante draaikolk van zelfreflectie gegaan, en heeft besloten zich los te maken van haar geliefde (en inmiddels ook gehate Valid Express) om het concept daarachter groter en beter te maken met Valid People. Wat ik bijzonder vind -zeker voor Nicolette- is dat ze openlijk ieders medewerking/inzet/talent/expertise en netwerk vraagt bij het samenstellen van haar nieuwe business plan - kijk hier maar eens. En draag vooral je steentje bij.

En dan hebben we natuurlijk ook nog Len. Len heeft goed gebruik gemaakt van de golf aan PR die hem overspoelde na zijn Branson-actie, en aandacht gevraagd voor zijn initiatief Mankind Is No Island - een community waarin hij de leden aanspoort om vooral de dialoog met daklozen aan te gaan, in plaats van ze straal voorbij te lopen of af en toe een euro in de hand te drukken. Waar ik bij Len vooral om moet lachen, is zijn halstarrige weigering om in te gaan op de talloze banen die hem inmiddels al zijn aangeboden, zijn studie even snel af te ronden (overigens: als jullie hem ook willen helpen, vul dan even deze enquette in over Corporate Social Responsabillity - zo gebeurd) en daarna lekker zijn eigen bedrijf op te zetten: Cradle of Design. Die komt er wel.

En zelf? Bedenk ik zelf ook nog weleens wat? Of ben ik alleen maar kopjes koffie aan het drinken met anderen? Goddank niet. Goddank is er weer één. Zo’n concept dat de wereld weleens zou kunnen gaan verbazen. En dit keer is het niet te vroeg, niet te laat, maar precies op tijd. Ik zou wel gek zijn om het hier te vertellen - niet omdat ik bang ben dat er iemand mee wegloopt (gebeurt toch niet, want dan moet je wel van heel ambitieuze huize komen als je het beter kunt neerzetten dan ik), maar omdat ik jullie wil uitnodigen bij Nieuwe Garde’s ‘8 Uur Overwerken Voor Het Goede Doel‘ in Arnhem, waar ik op 27 maart a.s. samen met een groot aantal jonge creatieven aan de marketing en communicatie voor het idee zal gaan sleutelen. (Tipje van de sluier: het heeft iets te maken met de afslankbranche…).

Inmiddels begrijp ik dat timing alles is. Dus als je niet kan wachten: op 24 februari presenteer ik het idee aan Great Place To Live in Seats2Meet.

This entry was posted on maandag, februari 16th, 2009 at 9:25 am and is filed under Personal, Creativity, Events, Opinie, Inspiratie, Innovatie, Ondernemen, Netwerken, Het Nieuwe Werken, Duurzaam, Jaloersmakend goed, Promoten, Johny the Selfkicker, Anecdotes, Helden, Hip, Lachen geblazen., avontuur, Opletten geblazen!, Ernst, Personal branding, Vroeger.... You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.